ความรักที่ต่างวัย



ความรักที่ต่างวัย

ตอนนี้ฉันเองอายุย่างเข้า 27 ปี ในเดือนพฤษภาคม ปีหน้าก่อนหน้านี้ฉันมีความนรักที่ฉันเองกล้าเรียกว่าความรักเพราะว่าฉันรู้สึกรักเค้าคนนี้จริง ๆ เค้าอายุแค่ 20 ปี

ครั้งแรกที่เราเจอกัน ฉันเองไม่ได้ถูกชะตากับเค้าเลยเพราะว่าเค้า เป็นเซอ ๆ มากก็อย่างว่าเค้าเพิ่งเข้าสู่วัยรุ่น เราเจอกันบ่อยครั้งเพราะว่าเราทำงานอยู่สายงานเดียวกัน

เค้าเองเป็นหลานของกิ๊กเก่าของฉันเพราะว่าตอนที่ฉันเจอเค้าฉันเองได้คบอยู่กับอาของเค้าซึ่งอายุห่างจากฉันประมาณ 6 ปี คบกันมาได้ประมาณ 6 เดือนกว่าเห็นจะได้เค้าเริ่มที่จะห่างจากฉันเพราะว่าเค้ามีภรรยาอยู่แล้ว ความผิดหวังมากมายในความรักครั้งแรกเริ่มแทรกตัวเข้ามาในความรุ้สึก เหงา อ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก แล้วเพราะว่าอย่างนี้เองถึงได้เกิดความรักที่เรียกว่า รัก จริงๆ เกิดขึ้นมา

ในคืนของวันที่ 19 พ.ค. 2549 ฉันเดินไปอย่างไรจุดหมายไม่รู้ว่าไปสิ้นสุดตรงไหน เพียงแค่รู้ว่าอยากเดินออกจากห้องเพื่อไปนั่งที่ริมทะเลคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปเผิ่อความรู้สึกของฉันมันจะดีขึ้นมา

ฉันทรุดตัวนั่งลงริมทะเลที่เต็มไปด้วยแสงสีจาก บาร์ริมหาดแถวนั้น แต่ที่ฉันนั่งมันเหมือนกับทะเลที่เวิ้งว้างหาความรื่นรมไม่ได้เลย ความมืดสลัวของแสงไฟ ทำให้ฉันนั่งอยู่ในมุมมืดเพียงลำพัง และเมื่อฉันได้กวาดสายตาไปรอบๆ มันก็สะดุดตาเข้ากับคนคนนึงที่ฉันชอบแอบมองเค้าเวลาที่เจอเค้าและคอยแอบมองเค้าเวลาที่เค้ายิ้มหรือว่าหัวเราะ เค้ากำลังนั่งยิ้มและหัวเราะอยู่ที่บาร์ของพ่อของเค้า

จากนั้นเองจากความรู้สึกเศร้าก็เริ่มมีความคิดที่สนุกขึ้นมาทันที ฉันกดโทรศัพท์แกล้งเค้านับครั้งไม่ถ้วนเพราะว่าเค้าไม่รู้ว่าฉันเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ จากนั้นไม่นานนัก เค้าก็รู้ว่าฉันเป็นใครเค้าเดินเข้ามาหาฉันและถามฉันด้วยความรู้สึกยินดีที่ได้เจอกันตรงนี้ จากนั้นไม่นานนักเราก็นั่งคุยกันริมทะเล จากที่มีคนมากมายรายล้อมเราอยู่ จนเหลือเพียงเราสองคนในค่ำคืนนี้ ณ ริมหาดทรายที่มองออกไปเห็นแสงของเรือตกปลา และเสียงคลื่นซัดสาด กับใครคนนั้นที่เราอยากอยู่กับเค้าแบบนี้มานานเหลือเกิน

การพูดคุยที่ไม่มีวี่แววว่าจะจบลงได้เลย อากาศที่หนาวเย็นไม่อาจทำให้เรานั้นต้องการที่เดินกลับบ้านเพื่อไปพักผ่อนมีเพียงความสุดที่ไม่อยากจะสิ้นสุด

จาก ผีเสื้อในสายหมอก