สายเกินไป
สวัสดีค่ะ ต้องขออนุญาติใช้ชื่อ อบเชยน๊ะค่ะ เรื่องราวก็คือดิฉันเจอผู้ชายคนนี้ในเน็ตค่ะ..แชตกันอยู่พักนึงก็นัดเจอกัน วินาทีแรกที่เจออยากบอกว่าเค้าน่ารักมาก..เราไปทานข้าวด้วยกันค่ะ..แล้วก็นั่งคุยกันประมาสามชั่วโมงเห้นจะได้ที่ร้านนม และเค้าก็กลับ ฉันเองก็ไม่คิดว่าเค้าจะโทรกลับมาหาอีกหลังจากที่เจอกันเพราะเค้า น่ารัก หล่อเลือกได้ค่ะ แต่ผิดคาด เค้าโทรมาหา เค้าขอเป็นแฟน แต่ดิฉันโง่มัวรักคนเก่า ได้แต่บอกให้เค้ารอ และที่รู้สึกผิดมากก็เพราะดิฉันไม่เคยทำดีกับเค้าเลย เค้าเองก็พยายามมาหาหลายครั้ง บ้านเค้าอยู่ที่นนค่ะ ส่วนดิฉันอยู่ที่ราม เค้าก็พยายามมาหาบ่อย แต่ดิฉันไม่เคยคิดแม้จะโทรหาเค้าเลย จนกระทั่งวันนึงดิฉันรู้สึกคิดถึงเค้ามากๆ เรยตัดสินใจเสียฟอร์มโทรไปหาเค้า แต่เค้าไม่รับ มีคนอื่นรับแทนค่ะ เป็นเสียงผู้หญิงแก่คนนึงค่ะ เค้าถามว่าฉันเป็นใคร ฉันบอกว่าเป็นเพื่อน และผู้หญิงคนนั้นบอกว่าคนที่คุณถามถึงเค้าเสียแล้ว นาทีนั้นช๊อก ทำไรไม่ถูก พูดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะทำยังไง คิดอยู่อย่างเดียวว่าไม่จริงๆ นั่งนิ่งตั้งแต่หกโมงจนถึง ตีสอง เค้าเสียโดยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ดิฉันเสียใจมากที่ไม่เคยทำดีกับเค้า เพิ่งรู้จักกับความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ และเพิ่งรู้ใจตัวเองว่า ขาดเค้าเราอยู่แทบไม่ไหว
ที่ทำได้ตอนนี้ก็เพียงแค่คิดถึงเค้าในใจ และไปทำบุญให้เค้า อยากจะฝากกับทุกคนที่อ่านน๊ะค่ะว่า ถ้ามีใครซักคนที่มาทำดีกับคุณให้ทำดีกับเค้าซะตอนที่มีชีวิติยู่ ถ้าเป็นแบบดิฉัน คุณจะไม่มีแม้คำว่าโอกาส
แล้วคุณจะรู้ว่าเวลาคนเรานั้น มันน้อยนิดเดียวเอง เอาเถอะค่ะ รักคนที่เค้ารักเราดีกว่าน๊ะค่ะ
ดิฉันคิดว่าเหตุการน์ที่เกิดขึ้นกับดิฉันคงจะเป็นข้อคิดให้ใครหลายๆคนค่ะ
อบเชย....
|
เลือกชุดสัญลักษณ์แสดงอารมณ์