รักที่พรัดพราก



ความรักอาจทำให้คนมีความสุขในการที่ได้รัก แต่หากวันใดรักเริ่มมีปัญหานั่นแหละคือความทุกข์ที่เราต้องเจอ เหมือนจัยฉันในเวลานี้เมื่อคนที่เรารักเคยอยู่ด้วยกันทุกวัน มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะ เริ่มที่จะตั้งต้นชีวิตของคำว่า"ครอบครั"แต่แล้วทุกอย่างก็สูญหายเมื่อเวลาแห่งการพรัดพรากย่างกรายเข้ามาในชีวิต"หน้าที่" คำนี้คำเดียวที่ทำให้ครั้งหนึ่งในชีวิตของฉันสูญสิ้นทุกอย่าง งาน คนรัก และ แก้วตาดวงใจของฉันที่จะลืมตาออกมาดูโลก แต่เมื่อชีวิตไม่มีคนนำ ไม่มีความคิดใดๆ ทั้งสิ้นในขณะเวลานั้น มีแต่ความมืดที่สมองของฉันคิดอะไรไม่ออก ฉันจึงไม่มีอะไรเลยในตอนนี้ อยู่ตัวคนเดียว คนที่ฉันแสนรักก็ยังไม่กลับมา เลือดเนื้อของฉันก็สูญสิ้น เป็นเวลา 4 ปีแล้วที่ฉัน รอ นี้แหละที่เค้าเรียกว่า รักคือ การรอ มันทำให้ฉันท้อบ้างเป็นบางครั้งแต่ฉันไม่เคยเสียใจที่ฉันได้รักผู้ชายคนนี้เลย แม้บางครั้งสิ่งที่เค้าทำกับฉันมันเจ็บจนยากที่จะบรรยาย แต่อยากให้เค้ารู้ไว้ว่าสิ่งที่ฉันให้เค้าไปฉันได้ให้หมดแล้วฉันไม่เคยเสียใจที่ได้รักเค้าแม้มันจะทำให้ฉันเหงาบ้างบางแต่ก็ไม่เคยมีอะไรมาทำให้ฉันหมดรักเค้าเลย เพราะการที่เราจะรักใครมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

จาก อายฝน